Die kat se blad

Die kat se blad – lek dit nat dan weet jy wat.

Ek wil nou nie op tone trap of soos klein klippies in skoene wees nie, maar ek is amper net so moeg vir al die amateur raadgewers op sosiale media soos vir die Harcourts-eiendomsagent wat my elke dag om elfuur bel en vra of ek “my” huis in die mark wil sit.

Om die waarheid te sê – finished soos ‘n staysoft-bottel wat maandeinde al drie keer gedilute is met kraanwater vir nog ‘n bondel wasgoed.

Sosiale media, hetsy die platform, Instagram, Facebook, Twitter (gebruik iemand dit nog – naas Trump en Zille nou) of selfs ‘n blog is – bly ‘n fantastiese platform om kwessies aan te spreek, inligting te deel, wêreldnuus mee te versprei, opvoedkundige punte aan te raak, deel te neem aan gesprekke rakende (kontroversiële) kwessies, stokperdjies mee te deel, resepte aan te stuur of selfs net ‘n private dog publieke foto-album te skep.

Alhoewel deesdae het ek al ‘n paar kleintjies dood aan diegene wat die platform heeltemal misbruik. Diegene wat dag in en dag uit lewendige stories maak van hoe hulle besig is om ‘n pakkie in die pos oop te maak – alhoewel ons almal reeds op die ouderdom van drie instinktief weet dat ons ‘n knoop net met twee hande en meeste vingers los kan maak. Diegene wat heeldag die nuutste gesondheidseise maak en dan oor ‘n maand hulself weerspreek met ‘n nuwe een. Diegene wat altyd voor in die koor is om die volgende millennium-hype se lof te besing. Diegene wat hul lyf dieetkundige, dokter, prokureur, joernalis, sielkundige en nimmer eindige hoeveelhede ander profesies hou.

Dit alles terwyl sekere mense jare lank gaan swot het of besig is om te swot – nie gratis nie, maar met ‘n string lenings agter hul naam nog voor enige sente hulle kante kom. Terwyl laasgenoemde by professionele liggame soos die HPCSA onderandere geregistreer is – reeds as studente – wat dus nie net sekere stellings kan maak indien dit nie op gegronde, nagevorsde feite (evidence based research) geskoei is nie.

Die leek verstaan dikwels nie – dat indien mens as ‘n professionele persoon sulke stellings maak wat iemand moontlik in een of ander manier leed aan kan doen – dat mens gedagvaar kan word en mens se loopbaan wat skaars begin vorm kry het, in die drange geplaas kan word. Maar in tussen sit Sannie in haar woonstel in Kloofstraat en praat met haar foon sonder om te blik of te bloos. Nie met ‘n mens in lewendige lywe nie, nee – met die vyftig duisend volgelinge wat almal al te graag luister net soos ‘n hond wat vir ure voor die spieël spring en blaf sonder om te besef dis hulself. Maar so ploeter ons voort as blindes met die Eenoog as koning – en vreet alles vir soetkoek op – min wetend dat vanaand se gluten free koek môre-oggend nou gluten in het maar genadiglik eggfree is.

As vrywaring wil ek dit ook net duidelik maak dat ek weet dat baie mense inligting deel wat wel op navorsing gebaseer is en wat wel bleik om die waarheid te wees (niks is tog absoluut nie, sekere dinge sal altyd ‘n veranderde kuns bly); en tweedens sal ek myself weerspreek as ek nie te kenne gee aan die die feit dat inligting en die vrye toegang daartoe beslis mense bemagtig om goeie keuses uit te oefen – ek meen bloot dat mense moet onthou dat die leek alles sal glo wat hul op die internet lees – en daarom is dit belangrik om hul te laat glo in waarhede. Ek besef ook ‘n derde ding – dat die onkunde dikwels wederkerig is en dat dit nie gedeel word met die bedoeling om onakkuraat te wees nie.

Dit is dan ook so dat sekere kwessies wel deur gekwalifiseerde persone behartig moet word. Mens sal graag wil glo dat mens net iets kan google en jouself kan genees van alle kwale en skete- maar daar is egter ‘n rede waarom diegene wat wel in sekere rigtings in spesialiseer dit doen en waarom Universiteite dit noodsaak om dit as kursusse aan te bied.

Ons het almal die reg tot vryheid van spraak, die reg tot vryheid van uitdrukking, die reg tot inligting – maar ook die reg om nie mislei te word nie so daarom – ter samevatting – deel met diskresie, deel binne perke en neem alles wat jy lees met ‘n knippie sout.

Nog iets wat my geduldgraatjie staan en uitraffel is dié wat skyn mindfulness nastreef op hul instagram accounts – maar vir die volle uur van die hike sal hul besig wees om met hul foon te praat en vir Candice in die Paarl te vertel en te wys oor hoe goed die klank van die voëltjies nou vir hul gemoed is – terwyl al wat ek hoor die gepraat met ‘n foon is wat die stilte ontwrug en spreek dit nie tot mindfulness nie, maar eerder tot ‘n mind full van hulself en hul foonverslawing en hul skyn insta-fame en alles behalwe teenwoordigheid.

Jy kan die kat se blad natlek – maar ek is bevrees jy gaan nie weet wat nie. Laat die kat maar homself natlek as hy glo hy is vuil.

Ns. Laaste ding – moet asseblief nie deel hoe en wanneer jy bowel movements beleef nie – vertel dit vir jou dagboek, ma of dokter.

 

Shirley

 

 

Glimlag

Glimlag 

 

Bietjie geluk is al wat mens nodig het 

soos spekko rice 

it goes a long way 

(een koppie glimlag – vier koppies geluk) 

 

– Shirley 

Met die hartseer wat saam met die blomme dié jaar bloei in die nuus, het ek en my een vriendin (Nadia) ‘n nuwe gebaar ingestel – om om seweuur elke aand vir mekaar ‘n boodskap te stuur oor ‘n oomblik in die dag wat ons laat glimlag het.

En al klink hierdie taak so eenvoudig soos die konstruksie van ‘n stokmannetjie met vetkryt – kry ek my meeste aande vir ‘n kwartuur lank en wonder en besin oor wat dit presies daardie dag was; en soms kan ek bloot net nie onthou nie. Ek kan boekdele skryf oor die antitese van hierdie oefening terwyl die mooi my dikwels ontgaan.

Miskien is dit omdat ek dink dat wat ook al dit is of was moet vreeslik goed op papier (of altans) skerm klink of lyk. So asof die oomblik perfek gecurate moet wees dat die ander persoon dit vir hulself kan indink. Asof ek die oomblik afwater tot niks as ek dit herhaal in my gedagtes en dit eweskielik so doodgewoon klink – so asof ek bang is dat dit nie genoeg van ‘n oomblik was om ‘n glimlag te regverdig nie. Asof die glimlag moet wees oor weeldige laventel lane in plaas van kleine madeliefies wat tussen die onkruid dans. Asof dit nie kan afspeel teen ‘n vibrecrete muur in plaas van teater-gordyn nie.

Met die koms van die son, het ‘n nuwe seisoen kom loseer in my gedagtes. Sonder vorm soos ons ken, of met geslag gebrandmerk – bloot geken aan die naam – wyshede uit die oude doos, sit ons twee toe een dag en praat oor ‘n koppie koffie. En net daar in ‘n oomblik  van suisende stilte, soos daai oomblik voor die uitpaas, besef ek – dat dit is juis dit – die mooi skuil in die klein goedjies – elke glimlag verdoesel en toegedraai soos ‘n papawer wat wag om gebore te word en die steeksel-kappie af te gooi.

Ek was nog nooit een vir dassie te veel stert kry nie (gesê van iemand wat eweskielik hoogmoedig raak) – dit nou oor toekennings of sulke dinge. Partykeer as ek iets behaal en mense my versmoor in gelukwensings is ek dikwels die een wat ‘n glimlag in waterverf op my gesig drapeer – gelukkig – maar dit voel net soos nog ‘n oomblik, terwyl ander mense besig is om namens my olieverf werke gestalte te gee – dakkuns daarvan te maak (dit opsig self is baie mooi – dat mense so bly vir ander kan wees). En dan is ek dikwels skaam om te erken dat my koffie wat vanoggend perfek gerooster is, of die feit dat ek my hande op die heel laaste vegan millionaire gekry het (van Thankgoodness Foods – ek is verslaaf om die minste te sê) of dat my nuweling digbundel nog na die drukkers ruik; my eintlik gelukkiger gemaak het, wel altans van oor tot oor laat glimlag het. Of soos die gevoel van ‘n ontwikkelde spoel terugkry, of as woorde net langs mekaar wil staan as mens ‘n gedig aanmekaar weef. Of as iemand vir jou iets bak. Of as Cooper sy gesig trek so asof hy gekookte eier ruik en dan soos ‘n mens nies. Of as ‘n drukkie van iemand die arms van angs om jou borskas verlos – as al hierdie dinge in isolasie jou meer laat glimlag as ‘n konstelasie goeie punte, sertifikate – bly ek maar stil en oorreed myself dat dit hoegenaamd nie die rede kan wees vir Maandagoggend se glimlag nie.

Ek is in die proses om myself te leer om nie vooropgestelde idees te hê oor wat my gelukkig maak nie. Ek is besig om myself te leer dat al klink wat ook al dit was wat my laat glimlag het hoe banaal vir my, dat dit vir Shirley gelukkig gemaak het. Want dikwels staan ons buite ons liggame en kyk onsself deur van kop tot tone en kritiseer onsself van top tot tone en beskuldig dan ander dat hulle die heeltyd vir ons kyk – terwyl dit eintlik ons is – ons kyk vir ons en ons sê vir ons waarvan ons mag hou en waarvoor ons mag en nie mag lag nie.

Maar op die ou einde van die dag is dit die bestanddeel wat in die kleinste hoeveelheid in die baksel ingegooi word, wat die koek laat rys.

En daarom kan ons (ek) dikwels nie onthou wat ons (my) laat glimlag het nie – aangesien dit dikwels soos Wally tussen alles anders skuil. Maar met oefening – oefening sonder kompetisie (bygesê), kan mens jouself leer om atent daarop te wees as jy wel lag – dat jy stil staan en werklik voel hoe dit voel om jou mond te trek. Hoe die wêreld lyk deur glinserende oë wat soos ‘n  brekende brander oor jou gemoed kom en gaan.

Vind jou bakpoeier vir elke dag. Glimlag.

Shirley

Ns. Dit is seker dus heel gepas dan om te deel wat vandag my laat glimlag het – dit was ek – ek het myself laat glimlag want ek het gedans in die stort as ‘n special addition tot my gewone net-sang.

Gister was dit Pistacchio gelato.

Eergister – die pienkvygies wat die paadjie na die lesingslokaal omsoom en my herinner het aan die warmer weer.