Ode aan Juffrou Bekker

Opgedra aan Juffrou Erika Bekker, my laerskoolonderwyseres, wat na 28-jaar by Laerskool Bellville-Noord, uit die onderwys tree.  

Mens kom nie net iets sleg oor nie – mens het ‘n bloutjie geloop. Mens sê of doen nie net iets te laat nie – dis soos mostert na die maal of die koeël is deur die kerk; mens storm nie net by die huis in nie – mens val met die deur in die huis. Mens is nie net mensku nie – maar mens ry met Jan Tuisbly se kar; mens is nie net versigtig nie- mens is eerder bang Jan as dooie Jan. Mens is nie net doodgewoon of ‘n plain Jane nie – maar ‘n Jan Alleman. (Bygesê êlke Jan Rap en sy maat se  naam is ook Jan). Mens is nie net baie slim nie – maar so slim soos die houtjie van die galg. Mens verklap nie net iets nie – maar mens laat die aap uit die mou. Dis nie net jou swakheid nie – dis jou Achilleshiel. Mens is nie net verlief nie – mens is beenaf. ‘n Uitverkoping is nie net ‘n sale nie – dis ‘n appel-en-ei-verkope (toegegee: ek het hierdie een so ietwat gebeitel).

Nou as jy ‘n goeie begrip het – hoef ek seker net ‘n halwe woord te gee en jy sal weet dat beenaf is ek oor my taal. En as daar nou een persoon is wat soos ‘n paal bo water uitstaan vir hierdie eenbeen-liefde van my –  is dit Juffrou Erika Bekker. Ek dink ek het met my gat in die botter geval toe Juffrou Bekker oor my pad gekom het. Om die waarheid te sê – toe ek hoor ek is in juffrou se klas – het ek die koffie gedrink soos die kan hom skink.

Vir haar – was geen gedraadsit, geen getou-ingooiry, geen gegouer by die bak as by die vak aanvaarbaar nie. Volgens haar – kon ons net die badwater uitgooi en nie die baba nie.

Sy het my ook nooit laat vergeet dat die berg (meestal) ‘n muis baar; sy het my my eie berg maak hike as ek een van ‘n molshoop geskep het. Sy het my leer liefword vir my taal.

Sy het my geleer dat my wortels nie net vertikaal maar ook horisontaal moet strek na die wortels van ander – want die lewe is ‘n rukwind en hoë bome vang die meeste wind. Sy  sou tien teen een nou gesê het – ek is net besig om mooi broodjies te bak met dié inskrywing aan haar. (Maar ek kan nie net met ‘n mond vol tande bly sit as laerskool orrelstryk gegaan het te danke aan haar)

Nou kyk – my oggend en môre-praatjies stem nie altyd ooreen nie (ek heet maar ook net mens – so indien jou huis ook ondergeskik is aan die derde varkie s’n en soos myne van glas gebou is – moenie klippe gooi nie) – maar net soos ‘n koei ‘n feit is – was sy aan my adres gerig.

Sy het my geleer om nooit wie ek is vir ‘n bord lensiesop te verkoop nie.

Sy het my geleer om altyd te onthou dat tussen die hand en die mond val die pap op die grond – maar dat mens dan net gods water oor gods akker moet laat loop.

Haar hande het verniks verkeerd gestaan nie.

Sy het my ook geleer om nooit die persoon te word wat my ouma leer om die paplepel vas te hou nie. Bygesê – ook te skep as dit pap reën die dag.

Sy het my geleer dat ons elkeen seer het – ons almal eet dieselfde poeding maar net met ‘n ander sous. Dis soms ‘n moeilik en bitter pil om te sluk, maar selfs hierdie bitterigheid in die mond, maak die hart gesond.

Sy het my geleer dat die môrestond altyd vir my goud in die mond sal hê.

Sy het skoolgegee met die ingesteltheid van: die een hand was die ander skoon.

Juffrou kon land en sand aanmekaar praat – oor koeitjies en kalfies – oor murg en oor been.

En al het ek my kinderskoene ontgroei – my skoolbaadjie opgehang – is dit juffrou se handskrif wat staan voorin my HAT nes die dominie s’n in my Bybel. Juffrou dan tog die persoon wat my gedoop het in ons taal. Leer praat het met werkwoorde aan die einde van sinne, dubbel nie’s en leer loop in die een rok en twee skoene van die woord Interessant.

Ek het nou ‘n Kaapse draai geneem om eintlik net te sê: Juffrou Bekker – ek haal my hoed vir juffrou af – vir die 28 jaar wat juffrou die evangelie van klinkers, konsonante, woorde,  digters en geskiedenisfigure gestalte gegee het in die wese van hordes kinders – want daar sal nooit enigiemand by Juffrou kan kersvas hou nie.

 

Shirley

 

Ns. Jammer as ek partykeer voor op die wa was, of myself rammetjieuitnek gehou het – maar die kool was darem die sous werd – sien – ‘n oogappel is mos maar eintlik die spreekwoordelike toffie-appel.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s