Sans

– sonder

 

Hulle elkeen staan daar – soos ‘n voetnoot onder die onleesbare bladsy geskiedenis.

Staan daar met hul penne sonder ink, met hul reënverweerde kartonbokskante en vra om kos, vra om werk, vra om skuiling en bedank die Here by voorbaat. Hulle elkeen staan daar – Sans. 

Die verkeerslig slaan groen en ek versnel sans om ‘n vyfrand te laat klink in die leë tamatiesmoor blikkie. Sans oplossing. Avec (met) frustrasie.

Het iemand koffie oor hul lewensverhale gemors en die ink laat vloei; of het die pen opgedroog; of het ‘n kind met vetkryt die toekoms bekrap? In watter hoofstuk is die plot verdraai? Het die dwelms en drank eerste gekom of is dit eers gebore in die strate? Het hulle alle familie-lede se telefoon nommers verloor of het almal nuwe simkaarte? Of is dit bloot net dat die gebruik van please-call-me’s gestaak is?

 

Die oggende wat ek deur Boston kampus toe ry – rys die bedelaar bevolking soos vetkoekdeeg in die lou oond. Gaargebrand, uitgeteer soos snoekgraat en uitgespoeg op die straat. Elk sing min of meer dieselfde deuntjie en ek en my mede motoriste met ‘n bestemming aan stuur van óns reis – was ons hande in onskuld – in ons verdediging – waarin moet ons dit was – as al die landswater reeds deur armoede besoedel is en as die drol in die drinkwater ‘n staatsgeheim is?

My oë lees die permanent marker op sy karton: “Help asseblief met kos en werk. Die Here bedank u.” Daarna lees my oë ‘n politieke party se blinkgedrukte “Let’s build South Africa together” langs ‘n man wat breed glimlag in pak en krawat. En ek sidder om te dink waarvoor die here my bedank?

Die lig slaan groen en ek versnel tot die volgende stilstand langs nog ‘n prototipe; langs nog ‘n plakaat wat Suid-Afrika propageer as die tuin van eden. Die keer man en vrou – kaalgestroop soos Adam en Eva – en ons almal bewus van hul naaktheid versnel voort in ons gekleedheid.

In die wegdraai – draai ek my kop – en dis toe toe ek die paar ogies tussen die vrou se bene vir my sien loer – Hongerogies.

Ek ry verder, op pad kampus toe, op pad om nog babas in armoede in te help, om nog babas huistoe te stuur met die skyn bate van ‘n child-dependancy grant. Om nog siek-briefies uit te skryf dat die skool sal verstaan waarom sy al vir ‘n week wiskunde misloop.

Wat staan ‘n mens te doen? Gee jy ‘n stukkie brood? ‘n Slukkie water dalk? Of kleingeld met berisping daarby?

Wil vir my voorkom asof die Here nie vir almal opgestaan het nie –

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s