Sibbe

vir Nastassja

 

Die wonderlikheid van lewe is om na jare nog wakker te word en vlugtig te onthou hoe mens eens ‘n kind was en in tasbare ruimtes van koue en klank ‘n haantjie te hoor kraai, asof hy so pas die wêreld so groot soos ‘n dag geskep het.

As klein dogtertjie het ek altyd my suster verbeel slaap buite op die dakterras bo die stad van glisterende koepels en ‘n versiersuikerde Eiffeltoring as vuurkolom. Ek het geweet ek sal eendag met oop oë lê en kyk hoe die hemel se beweging soos waterverf stol tot die kleure van haar voor die Arc di Triomphe. Ek sou glimlag met die wete dat haar hartsbegeerte gestol is na jare van vloeibaarheid – daar waar sy langs die Seine met ‘n glasie cabernet sauvignon, croissant breek en deel met die eend-halsnoer – van groot na klein gerangskik.  En as mens sou inkyk op dié toneel sou mens jou ‘n Vincent Van Gogh kon verbeel met net genoeg kwashale om te weet dis sy.

Ons albei het grootgeword op cocopops, op gedeelde badwater en op payday speckled eggs en uitstappies na Sterkinekor. Ek het nog altyd geglo die mooiste skeppings kom van die eenvoudigste van grondstowwe – en in my gebroke kennis van kunstenaars en hul heenkome sal ek my suster aanvoer as rede.

Sibbe, susters – beide sinoniem met deel. Die deel van ‘n ma, die deel van ‘n pa, die deel van ‘n baarmoeder, van en stem en soms, soos in ons geval, die deel van ‘n slaapkamer. Per geleentheid het hierdie gedeelde kamer te klein geword vir haar tienerprivaatheid en ek en al my barbies en al my waaroms en al my hoekoms – as mens klein is, is ‘n sesjaar gaping seker meer as net ‘n sprong, maar soos die jare aanstap sluk ouderdom die verskil in. Maar ander kere weer as die nag te helder was vir slaap – het ons mondmaak ‘n net geweef om die sterre een vir een mee te vang soos skoenlappers. Ek was boonop bang vir die donker so deel was nie regtig ‘n vuurhoutjie vir kla as jy my sou vra.

As die lewe die nerf van my knie kom afvee het, het sy die sekelmaan uit die lug gehaal, die sterre tot garing geweef en my seer toegesteek. Die wonder van wonde deel is om mekaar te belet om rofies wat soms jik – oop te krap.

Om ‘n ouer suster te hê is om haar storieboeke van kant tot kant te lees as sy al lankal daarmee klaar is en tot dieselfde of soms ander gevolgtrekkings te kom. Om te sien hoe sy grootword terwyl jou eie voete nog nie in haar nou-te-klein-vir-haar skoene pas nie – en dan op ‘n dag soos Aspoestertjie dit aan te trek en ander myle daarmee te stap, maar steeds tot ‘n mate weet hoe dit voel om in haar skoene te loop.

Ek dink nie mens kan ooit volkome kind wees sonder baklei wie soggens voorry. Kinderjare sal bloot buitelyne hê sonder ‘n suster om dit bont in te kleur, oor die lyne en binne die lyne met die vetkryte van vetpret.

Om ‘n suster te hê is soos om vir jouself in die spieël te kyk – na te boots, te reflekteer en te weet daar is altyd iemand daar wat vir jou loer as die dag kantelson en een plus een nie meer twee is nie.

 

Shirley

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s