Die strandstand van ons bestaan

‘n Brander sal altyd sy pad strand toe vind.

Seker die soveelste keer wat ek myself kry die lewe staan en gelykstel aan ‘n strand. Daar kan een van twee redes aangevoer word vir bogenoemde herhaling: Een – my kreatiwiteit lê miskien dor en droog soos die binneland of twee – die waarheid herinner jou aan sy bestaan meer as eenkeer.

Ek sal hoop my woord-reservoir is nog nie soos ‘n geflopte koek – droog nie; en dat nommer twee die waarheid heet.

Hoe dit ook al sy – ek kan land en sand gesels oor hierdie strand van my.

Partydae is dit asof die lewe jou wil indoen deur aan jou seashells te probeer verkansel – verkryg van jou eie sheashore. So asof jy weer moet om verskoning vra vir die verkalking van jou verlede – weer moet opdok om jouself terug te koop.

Ander kere weer, is daar ongenooide strandlopers wat die kind in jou gemoed se sandkastele kom plattrap en die kleurvolle sambrele een-vir-vir laat toevou en ingelaai word in die kattebakke terug huis toe – ons almal weet tog niemand het iets verloor op ‘n strand as die skemer eers sy kelkie kom skink het nie.

En onder al daai stand wat die dae korrel vir korrel kom aanvul – lê ontelbare hoeveelhede verlore plakkies, emmertjies, grafies, poppe, ringe, sonbrille, perskepitte, baaibroeke, sonhoede, sjampanje-kurke  – verloor deur hul eens-op-tyd eienaars – ontoegeëien.

Seker ietwat van ‘n paradoks – maar ‘n strand wat aan ‘n mens gelyk gestel is – is geen eiland nie (in ‘n strand se kapasiteit as uitsluitlik dit – strand en met geen beeld op sy lapel nie, is sommige strande wel eilande – toegeken). Die aanslae van die lewe sal altyd hul pad na die soom van jou bestaan vind – want ‘n brander is gemaak om te breek en so ver my kennis strek, breek branders op die strand. Selfs tydens laagwater kom die branders in – hul is bloot kleiner – maak minder nat, stamp minder om, spoel minder seegras uit, stoot laer op teen jou oewers – maar kom kom hulle en breek breek hulle. Branders wys geen id om toegang nie- hul vra nie mooi of stoot die stoel terug na ete nie –  hul val met die deur in die huis in of jy nou in jou baaiklere is of nie.

Die vertroosting lê darem daarin dat as jou Sunday’s best op ‘n dag onseremonieēl gedoop word – dat jy bloot jouself kan monteer op die sand en wag vir die son om jou droog te bak – want as jy eers droog is kan jy al die seer wat aan jou vaskleef, afskud.

Ander dae weer is jy braaf genoeg om die branders sommer uit vrye wil aan te durf. Die wonder van die lewe is dat jy nie altyd alleen hoef te gaan swem nie en selfs op die dae wanneer jy wel moet – is daar êrens ‘n lewensreder uitgekit met verkyker, rooi-swembroek en die hele works wat vir jou uitkyk – wie of in watter vorm dit ook al mag wees.

 

Shirley

 

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s