Ode aan Cooper

In die gekrulde verlenging van jou rugstring, het ek myself gebêre.  Jou pels het ek om my gebrei soos ‘n woltrui vir daardie dae wat ek soms so bietjie koud kry.

Verder terug in die voue van geheue – onthou ek jou lyfie kleiner as wat dit nou is, daardie langbeen aand in September van 2010. Met jou naelstring vars afgeval – het ek jou toegedraai in jou geel kombersie en huistoe geneem met die noukerigheid van ‘n kardosie eiers dra. Ek was so bang jy sou breek, disintegreer. Ophou asemhaal.

Ek het nie die vaagste benul gehad hoeveel en wanneer jy moet eet. Hoe baie jy moet pee en poep en hoeveel ure se slaap jy per dag (of snags) moet inkry nie. Slaap in ‘n hondemandjie wou jy niks van weet nie. Kort voor lank was my bors jou kussing en my hartklop die agtergrondmusiek in jou hondedrome.

In my slaapontberende toestand het ek wel my graad-6 maaltafels gedek met goeie uitslae en Afrikaans geslaag met nie te veel spelfoute nie – inteendeel, net mooier opstelle.

Toe jy so paar maande oud was en pas die terrible two’s in die honde weergawe betree het (dié weergawe behels die volgende gedrag: Onthoof van lappoppe, gate byt in komberse, ander dinge doen met komberse… , tydskrifte verskeur, ontsnap sonder leiband, gromgeluidjies maak en glo dit of nie – nog met tennisballe speel – ja, Cooper – jy het dit op ‘n tyd gedoen) – maar ja, toe jy omtrent só oud was- toe wys my ma vir my ‘n prentjie agter op ‘n brief aan Vader Kersfees – dit was ‘n klein swart hondjie in my beste kinderkuns geteken op ‘n trap. Die inskripsie het omskryf hoe graag ek só een wou hê daardie jaar. Nou ja, jare na daardie vriendelike versoek het Vader kersfees se Elfies toe tog my adres gevind en nes fiela se hanskind – jou aan my toebetrou. Ten minste betyds vir daardie Kersfees en al die ander.

Ons verbintenis neem ‘n diepte aan wat die verbeelding te bowe gaan – dieper as die geboortevlies van die Melkweg. Groter as Venus – verder as die maan.

Jou gefotografeerde gelaat het my party-trick geword. Jou pels my kleenex, jou oë my bybel, jou geblaf my musiek – soms heavy metal wat my teen die mure uitdryf, ander kere Lisa se klavier.

Sommige mense skryf oor die lane van Stellenbosch, die betowering van die stadsliggies en Parys in die somer – maar ek wil net skryf oor hoe opgewonde jy raak  saans as ek jou hondebakkie slaan soos tamboeryn om etenstyd aan te dui.

So Cooper – long story short – ‘n nobelprys kom jou eintlik toe – vir die baanbrekerswerk wat jy in my lewe verrig het en elke dag steeds doen.

Slaap sag en droom snuffelend van souserigheid vanaand – want jirre my hond, jou geboorte is mirre.

 

(jou) Shirley

 

Jammer vir al die koue aande se voor die hek sit en vir my wag as ek weer gallivant.

 

 

Laat 'n boodskap

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s