Vierseisoene kind

Sy roep my in die rigting van haar hart
Waar die wintervure brand
En die nagte vir die somer lê en wag
Sy giet haar trane in die see
Sy stuur haar woorde met die wind
Na die strande van lankvergete smart
Vier seisoene kind met die winter in jou oë
Waar het ek jou verloor
Vier seisoene kind met die liefde in jou palm
– kyk jou oseaan is kalm
Vier seisoene kind vier seisoene kind
Stuur my nog ’n poskaart met die wind

Sy maak vir my ’n painting van die herfs
As die akkerbome rus
En die wolke soos vlamme oor ons waai
Sy gee vir my ‘n soet Septembergeur
As die Boland lê en bloei
Met die somer wat klop hier aan my deur

– Laurika Rauch 

Dis nie net die Kaap waar daar binne die bestek van een dag vier seisoene – reën, sonskyn, wind en donderslae – onder die sambreel van ‘n enkele seisoen skuil nie – ek gee die Kaap ‘n run for haar money – ek, die vier seisoene kind.

Na ‘n halwe jaar van swot sonder tussenpose of punt – so paar kommas langs die pad, maar dit is maar dit, is ‘n twee weke lange vakansie soos ‘n paragraafbreek na ‘n moerse dialoog – helfte van die gehoorlede het die draad van die verhaal na die eerste bladsy wat 4 paragrawe moes wees, verloor en soek nogsteeds daarna soos `n wit garing op ‘n wit tapyt; en jy staan daar en probeer asemskep op die regte oomblik in die sin sodat jy die einde daarvan (die eksamen) nie insluk nie. En dan – twee weke. ‘n Skielike einde aan hoofstuk een en so ietwat van ‘n wit stukkie voor die volgende monoloog, hoofstuk twee, afskop (net so lank soos die vorige een, maar met aansienlik langer woorde en tongknopers langs die pad – die sogenaamde silly season onder studente. )

In hierdie twee weke, waarvan môre die laaste daarvan sal wees, lê mens, lê nogmaals en soos jy daar lê staan al die gedagtes, idees, vrese en drome wat in tussen in die wagkamer gesit het – op en stap jou spreekkamer binne. Almal praat gelyk en vra gelyk – amper soos tien ma’s wie almal se kinders in die hospitaal lê weens verskeie kwale, maar almal verlang nóú jou aandag om net doodseker te maak hulle bloeiseltjies sterk voor die wind aan – nou ja, skilder daardie prentjie – of eerder chaos – en dan sal jy miskien jouself kan inleef soos ‘n volwaardige vlieg teen die muur van my gemoed.

Dis lieflik om alles terselfdertyd te ervaar – mens wil alles gelyk doen – jy wil gaan stap met die hond, jy wil op ‘n padvontuur gaan terwyl jy ‘n brood bak en proe aan die kerrie om te kyk of jy nog ‘n vars rissie moet byvoeg. Jy wil ook oorsee toer soos almal in jou klas, jy wil skryf, gedigte gaan voordra by ‘n open mic-aand en glühwijn drink terwyl jy Wes Anderson by die Labia kyk. Jy wil roomys eet terwyl dit hael en dan moet jy ook nog by Topshop uitkom – want hulle verlaat die land en jy besef dis nou of nooit of jy sit sonder ‘n passende denim vir die volgende 3 jaar of totdat Suid-Afrika se rand weer sterker word. Want sien – dis al broeke wat pas. Jy beleef innerlike konflik of jy moet voort speed in regterkantse baan op die hoofpad van jou koffieverslawing en of jy moet afgear en na die middelbaan beweeg – ek ry nog one-forty al die pad, wat kan ek sê – die gees is gewillig maar die vlees is swak. Dan wil jy begin skoonmaak, foto’s herrangskik en google waarom al jou plante doodgaan en dan besef dat dit al die gegooglede raad in die eerste plek is wat agter die kap van die (doods)byl staan. Dan hoor jy ‘n mooi liedjie en huil daaroor – dan wil jy weer skryf – maar die woorde kom nie, dan wil jy slaap maar die slaap kom nie – dan word jy moeg – en dan is die twee weke ook op sy rug – en alles wat jy nog wou doen is bloot mostert na die maal, rys wat kook sonder sout in die water – en dan begin die fases van rou werskaf in jou voorportaal en mense lui jou voordeur klokkie maar jy is tans in denial en weier om die deur oop te maak. Een van daardie mense is die Urogenital system. (Sien – selfs hier bo is ek besig om nes my leermeester, die reëls van paragrawe te verontagsaam)

Maar êrens tussen al die hael, sneeu, sonskyn, stormsterk winde en dou – kom daar iemand my spreekkamer binne gestap, sonder afspraak – net sommer en herinner my om op te kyk – en dan sien ek dit: my oseaan is kalm.

 

Shirley

 

 

 

 

Meer as net Netter

Tweedejaar laat mens tweekeer kyk. Tweekeer dink. Tweedejaar mens laat besef – hierdie is nie ‘n 100m resies nie – hierdie is ‘n maraton. En as ek voluit heelpad gaan hardloop, gaan ek nie die hele pad haal nie.

Ek dink nie ek besef aldag self die magdom inligting waarmee ek en al my mede-studente dag in en dag uit mee gebombardeer word nie. Dit word so tweede natuur om hoofstukke in die bestek van ‘n uur deur te werk. Dit is ‘n gejaag deur die een blok na die volgende. Van anatomie, histologie tot fisiologie en kliniese werk. Van tevergeefs ‘n x-straal probeer ontleed na ECG’s lees.

En op ‘n dag dan lyk selfs die berge en die wolke anders. Die blou lig het die een dag ‘n klassieke diagnose van Millary TB en die volgende dag wik en weeg jy tussen pneumonia met consolidation in die lower lobes of ‘n pleural effusion. Ander dae is die Kaap se longe nie die probleem nie, maar dan begin Tafelberg lyk na horizontal ST-elevation met Leeukop as die peaked T-wave en jou brein wandel langs die diagnose van hyperacute myocardial infarction met ‘n moontlike LAD occlusion. Dan begin jy wonder of Kaapstad ‘n middeljarige vrou is wat rook, oorgewig is en sukkel met hoë bloeddruk. Of miskien ‘n besige sakeman, wat te veel braaivleis eet of te veel stres of beide. Jy sien sy paaie as are en die verkeer word die atherosclerotic plaque aanpaksel wat hier om vieruur rupture en lei tot unstable angina en ‘n gehoet en ‘n getoet.

Partydae sit jy in die klas – in een van die 5 minute tussenposes wat die 50 minute lange lesings van mekaar skei, en jy probeer dink aan enigiets, alles, behalwe streptokinase en aspirin. Jy probeer dink aan wat die laaste reël van die mooi gedig is wat jy gisteraand gelees het, jy probeer dink aan watter resep jy dié paaasfees aanmekaar gaan slaan. Jy probeer dink aan wanneer laas jy jou onderklere gewas het en hoe lank jy nog sal kan uithou met jou vuil hare. Jy dink aan ‘n teaterstuk wat jy nog wil gaan sien en of dit nog by die Fugard draai. Jy onthou jy moet jou ma bel en jou ouma ook – en soos jy dink, hoor jy net mense praat oor toetspunte, hoeveel hulle gister geleer het, hoe vroeg hulle vanoggend opgestaan het om te leer en hoeveel hulle vandag nog moet leer. Watter bladsy hulle presies oor 5 dae, ‘n Dinsdagaand om 8 uur gaan leer en hoe hulle dit nie gaan maak as hulle nie teen môre ten minste deur die helfte kliniese werk al is nie. En dan sit jy daar, 3 minute in jou 5 minute breek met 2 minute oor en jy vergeet skoon dat jy aan iets gedink het.

Dit raak partykeer net te veel om in ‘n klas van 200 + studente te sit (ek jok, seker helfte daag op vir klas), klaar gestres, klaar moeg, om heeldag te hoor wat ander doen en wanneer hulle dit doen. Want ja, ek wil my graad hê, ek wil met Cum Laude slaag, ek wil ‘n spesialis word – maar ek wil ook Shirley wees, of altans Shirley bly. Ek wil ook partydae slaap sonder om sleg te voel daaroor of partydae spontaan stad toe gaan om sushi te eet al moet ek eintlik besig wees om onderskeid te probeer tref tussen ‘n pericarditis en ‘n myocardial infarction op die ECG.

Om waarheid te sê, verwag mens dit. As mens ‘n klomp net-uitblinkers in een lesingsaal saamgooi raak selfs daardie enorme lesingsaal partykeer te klein vir almal se sterk persoonlikhede en intellektuele kapasiteite. Maar tog wens ek so, almal wil weg beweeg van die hoërskool mentaliteit van kompetisie. Ons almal het dit gemaak. Ons almal is hier. En hard werk is nodig, maar kompeteer is beslis nie – met jouself ja, maar eendag gaan ek in elkgeval nie vrou alleen ‘n hospitaal kan beman nie. Om die waarheid te praat, ek moet dan twee hande gebruik (alhoewel die norm een is) bloot om die suurstofmasker op die persoon se gesig te hou (my hande is baie klein).

En dan iets waaraan ek ‘n kleintjie dood het – is diegene wat mense se studente nommers opsoek om te kyk wie watter punt behaal het. Daar trek ek die streep – as jou kompeterende geaardheid jou begin plaas in ‘n grysarea waar ek jou morele etiek begin betwyfel – dan is ek baie jammer maar dan is jy besig om die hele punt van swot, universiteit en vernaam medies geheel en al te mis.

Maar in elkgeval – noudat ek die aap uit die mou gelaat het oor wat bedra tot die gemoedsbekakking so elke tweede of as jy gelukkig is, derdie dag –  gaan ek skuinsvoor Paasvrydag my skoene uitskop, gedigte lees en sjokolade eet – en verbasend genoeg, nog nie my paashaas nie.

Medies is die grootste voorreg, maar as jy jouself gaan verloor – word dit ‘n onreg.

Want my grootste hoop is dat ons almal dit eendag maak. Vonkelwyn en graduasie-hoedjies in die lug gooi is tog net lekker as daar ander is om dit saam met jou te doen – ander wat verstaan hoe ver, lank, uitmergelend, maar tog belonend hierdie pad was. (Maar as tweedejaar student moet ek seker vir tyd en wyl die woord was vervang met gaan wees)

 

Shirley

 

 

 

 

‘n gewone blou Maandag

Waarom blou die swart skaap in die familie moes wees – dié weet ek nou nie, maar nietemin – wat ek wel weet, wat ons almal weet, is dat blou en Maandag so goed saam gaan – amper soos kaas en wyn. Maar in ‘n negatiewe sin van die woord – dan seker meer iets soos ‘n muskiet en frustrasie. 

Alle metafore op ‘n stokkie – ‘n Blou Maandag. Maandae word ek wakker voor die maan haar klere kan vat en kan loop na ‘n nag van passie, en die son verleë kaalgat in die deur staan – terwyl ek deur die skuifdeur aanskou hoe dié tweetjies koebaai soen.  (In kort – vroeg).

Vandag was ietwat anders.  Niks soos ‘n anatomie en histologie toetsie om die hawermout meer vas te brand as gewoonlik nie. (Ek maak nou die pap dik aan)

Terwyl ek die slagare en are hersien, die meubels in die hart se kamers benoem en probeer sin maak van die ingewikkelde draadwerk (wat lyk soos ‘n persiese mat in wording) in die nek, sing ek Ain’t no sunshine when she’s gone – moet wees met die vertrek van die maan (lees dus in: my slaap). En mind you – dit mag dalk wees waarom die son so lui is vir skyn so vroeg, want dié meneer treur nog oor sy maan.

Dis net na 11. Ek sit aan in Gerga om die eksamen af te lê. Ek aanvaar die voorwaardes en wag vir die wagwoord: net om uit te vind dit is – en nee ek is nie nou besig om die pap nog dikker aan te maak nie – blue. Die enigste genade wat die wagwoord ons wel gun – is dat dit darem nie met ‘n hoofletter begin nie. Want vir ‘n blou Maandag wil mens nou nie selfstandige naamwoord outonimiteit gee nie.

Party mense praat nie uit die slaapkamer nie, ek praat nie uit die eksamenlokaal nie.

Daarna moes ek en my van wat altyd heel laaste op die klaslys is – wag vir die spot test. In leke terme – is dit ‘n toets waar specimens geflag word en jy dan presies 45 sekondes by elke stasie het om die aangeduide struktuur te identifiseer.

Heeltemal bevrore en met ‘n kadawer klankie is ek toe verlos uit die kloue van die blue maandag.

In ‘n kleur spektrum was my Maandag seker ‘n vlakwatersee-blou.

Ek kom toe by die huis en begin lees aan my nuwe digbundel wat ek na bykans drie maande opgespoor het – ek vermoed my bestelling by Exclusives het die tweede druk van die bundel in werking gesit – so Ronelda, jy weet wie om te kontak indien jy bedankings noodsaak.

Ek slaan die bundel toe oop by haar ervaring van ‘n blou Maandag:

‘n gewone blou Maandagoggend

 

dit was ‘n gewone blou Maandagoggend

êrens het ‘n ma haar kind se lyk gaan uitken

ek het my gewas, tande geborsel en my bio-taak afgehandel

op die yskas was ‘n briefie van my ma

wat vra dat ek tog nie die breyani so sterk moet maak vanaand nie

my sussie het haar sokkies gesoek en by halfag het ek die voordeur

gesluit

en die sleutel op die ou plek gaan wegsteek

by die huiswinkel het ek twee los sigarette gekoop

en in my sokkie weggesteek

op die hoek van Wildflower- en Rosestraat

het ‘n meisie saam met haar toekomstige moordenaars gejoke

in my kop het Dylan Thomas geskreeu

do not go gentle into that good night, rage, rage against the dying of the light 

in die voorligtingsklas het my hoogswanger beste vriendin begin bloei

buite in die straat was daar ‘n paar gunshots

 

by eerste pouse was daar ‘n lyk in Skoolstraat

‘n miskraam in my klas

‘n uitstel op die bio-taak

en ‘n vrou wat gillend in die straat afhardloop

en vir die Here vra

“waar was Josef toe Jesus gekruisig is?”

 

– Ronelda Kamfer, Noudat Slapende honde

Ek is nie een wat glo dat mens jou ervarings moet vergelyk met ander om die een of die ander ongeldig te verklaar nie, maar ek kan nie help om te wonder watter kleur daardie Maandag vir haar moes wees.

Miskien ‘n diepsee-donker blou. Swartblou?

‘n Kleur wat ek self nog nie gesien het nie – so ‘n blou.

 

Shirley

 

 

 

Ode aan eerstejaar

Met vier minder tande sit en skryf ek vandag en hoop ek dat al my verstand darem nie daarmee jeen is en dat die letters wat ek so netjies langs mekaar pak – wel woorde vorm – nes aminosure wat in die regte volgorde moet wees om die regte proteïen te vorm. Vanuit die staanspoor waarsku ek dus: Lees gerus voort op eie risiko – ek mag dalk plek-plek woord mutasies die lewe gee.

So kom ek val met die deur in die huis: Eerstejaar. Medies. Klaar. Van al drie bogenoemde woorde sit die laaste die moelikste in my kieste (wat darem nie meer geswel is na my verstandtande se verwydering nie). Dit voel soos reën in die somer, piesang op rye – vreemd maar wonderlik.

Kom ek stel die jaar gelyk aan iets minder afgesaag as die alombekende wipplank. Die jaar was soos ‘n televisie-reeks  –  sommige episodes meer opwindend as ander, party net kak en ander weer so roerend dat jy dit oor en oor wil kyk – wil herleef. Maar nietemin saam het almal deel gevorm om die storie sin te laat maak – om seisoen een klaar te skiet. Soos ek nou hier tik projekteer my geheue die rol op die skerm van my denke en ek voel weer elke hallo, vinnige hartklop, sweetdruppel en traan. Ek hoor elke glimlag, voel die angs van elke noue ontkoming op die pad en sien die gesigte van die rolverdeling. Elkeen wat so goed in hul spel bygedra het tot my storie dat ek hul weer sal vra om Seisoen 2 saam my te skiet: tweede jaar.

Dis moeilik om die jaar te verwoord. Anders, is beslis die eerste mieliepit wat springmielie word in my denke – en nuut, die tweede. Die derde popcorn sal ek sê opwindend, die vierde – kennisryk, die vyfde stimulerend en die sesde – onbeskermd.

Universiteit is beslis anders, nuut, kennisryk, stimulerend en beslis onbeskermd. Mens word in ‘n see mense en ‘n see van werk ingegooi – en mens moet swem – daar word aanvaar dat hoërskool jou reeds leer swem het – maar in die eerste kwartaal toe besef ek – ja, dit is miskien so – maar leer swem buite die water en dan kom jy op universiteit en moet jy kan swem in die water – in die diepkant sonder vlerkies of noodles om te dryf – net jy.

Ek het vanaf die begin besluit om hard te skop – sodat ek nie eenkeer voel ek verdrink nie. Die gevaar kom egter in – om nie so hard te skop dat jy begin water spat en insluk nie – die sleutel is om te skop – en te swem – om vorentoe te beweeg.

Die akademie het vir my makliker gekom as die sosiale slag – maar teen die tweede semester het my asemhaling meer egalig begin word – en kon ek nie net swem nie – maar kon ek onderwater swem – kop en al – en kon ek die skoonheid onder in die see wat ek bang was my sou verswelg, geniet. En gelukkig het ek elke nou en dan asem geskep om terug te duik na onder.

En tydens die asemskep het ek al wat dinnerdates, sushi, vegan plate koekies, teaterstukke, gedigte en blomme ingeneem.

En vandag besef ek dit was dit – die sukses van my heerlike jaar was juis dit – die asemskep. Dis eending om te kan swem – maar dis ‘n ander om te weet wanneer om asem te skep – anders gaan jy in elkgeval verdrink – al kon jy swem.

(Hierdie blog post is een groot metafoor – of ek besef nou – ‘n paar – ek hoop jy volg nog…)

Ek hou eintlik daarvan as my skryfwerk so perongeluk gebeur – so daarom gaan ek voort strompel en kom ons kyk wat ontvou.

Ode aan elke liewe rolspeler (eerste metafoor) en elke liewe persoon wat of saam met my geswem het en my herinner het om asem te haal of diegene wat op die strand gestaan het – en wie se roepstem my laat terugkeer het na die kus – wie met handdoek op die strand staan en vir my wag al word hul broekspype in die vlakwaters nat. My toegedraai het soos ‘n maki en op die strand neergelê het dat ek somtyds kon droog word van die oseaan van die Universiteit.

My hart glimlag – want julle is die mense wie my oë was as ek myne toegehou het.

(So dus – ode aan bogenoemde gene – julle weet wie julle is – julle is reeds gecast vir volgende jaar – net so terloops)

En dan ode aan skryf, ode aan dig – my spesiale woorde – vandag het ek min woorde om julle mee te bedank – hoe bedank mens nou iets, of eintlik iemand met hulself – so daarom bedank ek julle met nie my woorde nie – maar breytenbach s’n:

“Liewe gedig, bly by my

Moet my nie nou so na aan die einde

in die steek laat nie. Ons kom al baie stories saam 

oor jare en tye, deur lande (ek moet nog toer met jou) en landskappe en liefdes (en liefde saam jou ervaar)

en geheime kamer waar galge getroon het, 

van die een masker na die ander 

apestreek of apostroof of begrafnis. Wie ken my beter? ” – bb

Ode aan Cooper en London: Ek het vir beide julle ook gedigte aan mekaar geweef – ek pen dit hier neer en vanaand voor slapenstyd – sal ek dit vir julle voorlees – belowe.

 

Ode aan Cooper

 

jy het jou stert geswaai

en jou om my pinkie gedraai

jy het met jou groot mensoë my belowe

ek kom die wêreld te bowe

jou pelslyf hier op my skoot

nes dit hoort  – shirley 

 

 

Ode aan die worshond (london) 

vanmiddag 

toe ek deur my kamervenster kyk 

en jou sien lê in die laaste bietjie hitte van die dag 

hoe jy jou langore agtertoe gooi 

jou neus in die lug pleit alles behalwe 

snobisme 

terwyl jy heel waarskynlik sit en 

dagdroom oor tennisballe 

sokkies en hondepellets 

die eenvoud is so underrated 

en al doen jy die naam van jou spesie ‘n onreg aan

voel ek bevoorreg om die weg vir hierdie onreg te baan 

want ek sal die pee teen die bed môre weer skoonmaak 

weer op drolle gly 

weer in jou hare slaap 

as ek kon kies 

sou ek weer vir ‘n worshond liefvoorwees 

wat is ‘n kamer wat lekker ruik dan nou eintlik? – shirley 

Ek sal die res van my hoogtepunte en laagtepunte met my dagboek deel en geheime briewe gerig aan die onderbewuste, skryf in my slaap.

Shirley

 

ns. jou wildste drome word waar – as jy waag om te droom en dan wakker word – Anders bly dit ‘n droom en nooit die werklikheid nie. En ‘n sesde daarvan staan met ‘n regmerkie teen my kas.

Maatjie na Matie

“Om groot te word
is so tussenin

Grootmensdinge is nog ver

Kinderdinge word min

Kom ons lag weer vrolik
Vir die maan se vet, geel gesig. Kom ons bring die trane
Oor ʼn dooie voëltjie terug.

Kom ons eet weer slaptjips En lek ons vingers af
Kom ons word weer kinders Kom, ons word weer laf!

Nou huil ons in ʼn kussing
en wonder waarom
nou raak ons verlief
en dink die wêreld glimlag krom.

Nou’s ons so tussenin Vals noot,
want:
Ons word groot” – Maryke Heyns

 

Na die afloop van die eindeksamen het almal spottenderwys gesê dat hul nou amptelik werkloos is: nie meer “skoolbrood” (nog nooit werklik verstaan waarom mense so na hulself sal verwys nie – niemand eet jou tog nie, en as iemand jou soos in die tieners se mond dan moet smaak, sal ek hoegenaamd nie soos ‘n grondboontjiebotter sny witbrood wil proe nie) nie en nog bloot voorwaardelik by die Universiteite aanvaar is.

Maar die dag wanneer daardie resultate se lig die retina van jou oog tref en  jou brein sin maak van dit wat jy sien (en jy natuurlik nie druip nie en darem steeds aan die minimum vereistes vir toelating voldoen) – daardie dag, of eintlik daardie oomblik, verander jy weer van vakansie-ganger sonder ‘n sent op sy naam na student met nog minder sente op sy naam.

Nooit weer gaan die skoolklok jou herinner dat jy honger is nie, nooit weer gaan daardie warm uniform jou laat sweet nie, nooit weer gaan daardie rok te kort wees of die hare te lank nie (ouens maak seker die manbuns/baarde werk vir julle – Ja, dit is ‘n modegier maar as ons nou eerlik met onsself moet wees – dit werk nie by almal se gesigvorm, -grootte en net hele voorkoms nie),  nooit weer gaan jy warmkry tydens ‘n drie-volume opvolgreeks saalbyeenkoms nie en nooit weer gaan jy sonder ‘n studente kaart iewers toegelaat word nie.

Naas die foto’tjie vir jou studente kaart, gaan jy nooit weer moet glimlag vir die kwaai Photofirst skoolfoto-amper-op-aftrede-oom nie. (Hiermee gaan die wegdoen van die bakleiery met jou ma oor die koop van die lelike foto gepaard). Hoe jy op 23 Februarie 2016 gelyk het, is hoe jy tot in lengte van dae op jou ma se koffiekoppie gaan pronk. Die naaste wat jy hieraan gaan kom is natuurlik die foto’tjie op jou studente kaart (soos ek reeds hier bo noem)- en so bly jy in jou agtienjarige vel tot jy eendag graad vang (op die foto altans- tensy jy mooi jou oefenskedule volg).

Universiteit – dit sit nog so vreemd – soos ‘n broek wat ‘n soom kort of ‘n rok wat oor jou knie-knoppe hang. Asof jy nog daarin moet ingroei, maar bang is jy val oor die te lang broekspype. Lag ek nou soos ek dit skryf – as kind het ek altyd gepraat van ‘n “lang-mou-broek” tot ek besef het dat ‘n broek nie moue het nie. En ek dink die eerste paar weke of semester altans, is juis so – jy gaan nog praat van die pype as moue.

Geen baba staan op en stap dadelik reguit met hul onkepabele bakbeentjies nie- nee, hulle hou vas aan hul mamma se roksoom of steun hulself teen die meubels (en as hul val staan hul op en somtyds huil hulle – ek vermoed ek gaan). As eerstejaars gaan ons verskeie struikelblokke kry, verdwaal, ons sente moet omdraai en moet gewoond raak aan massas werk en massas mense – maar sodra ons eers ons balans vind gaan ons kan loop en binnekort kan hardloop. (Wel – ek glo so)

Weet nie wat dit destyds met my en my woordeskat rondom klere was nie – maar ek kon ook nooit die woord, baaibroek sê nie. Vir my was dit ‘n braaibroek en klaar. (Met die tempo waarteen mense hulself gaar brand op die strand, was my woord miskien meer akkuraat as wat my ouers my voor krediet gegee het – maar in elk geval). Met die oriëntering so om die draai en klasse kort op sy hakke, voel dit partykeer asof my broek gebraai word. Vergeet van op hete kole loop – dis asof ek daarop sit: hierdie verwagting, hierdie opwinding, hierdie angs, hierdie opgewonde vrees. En dan herinner ek myself net dat ek nie die enigste een is wat ‘n braaibroek aan het nie – al die voornemende eerstejaars dra een (en ons het gedink ons is ontslae van uniform).

Helen Zille het gesê: “Die rede waarom Suid-Afrika vandag beter is as 20 – 30 jaar terug, is nie vryheid nie – dit is hoegenaamd te vaag – die antwoord is: Vryheid wat jy en ek kan gebruik om ‘n lewe te lei met betekenis. En dit is wat ek (en ek hoop elkeen wat op die voerstoep van ‘n nuwe lewensreis staan, hetsy dit studies, ‘n werk of wat okal is) beoog om te bereik uit die vryheid en die geleentheid om te kan studeer.

Dit is vir my ‘n voorreg om op my senuwees te kan wees – anders is my droom nie ‘n uitdaging nie.

Shirley

Ns. Durf die nuwe ervaring met jou te lang-broek aan en laat die sukses van jou studies die soom wees om die broek gemakliker te laat pas.

Nss. Opvoeding is ‘n voorreg – iets wat ek en jy kan en moet gebruik.